Nie wybieramy czasu

miejsca i przestrzeni

ale gramy swoje narzucone

role — zakładamy maski

i szczudła

tęskniąc do wielkości

Boimy się oddychać by

nie przyśpieszać

boimy się sprzeciwiać by

nie opóźniać

boimy się wybierać

by nie przegrywać

boimy się odrzucać

by nie tracić

Jesteśmy tymczasem

między wczoraj

i jutro

między tym co było

a tym co może

nie zdarzyć się nigdy

w pół słowa

w pół oddechu

w pół geście wyciągniętej

Nous ne choisissons pas le temps

le lieu et l’espace

mais nous jouons notre rôIe imposé

avec masques et

échasses

et Ie dépit de notre splendeur

Nous craignons de respirer

ne pas précipiter !

nous craignons d’opposer

ne pas retarder !

nous craignons de choisir

ne pas perdre Ia partie !

nous craignons de rejeter

ne pas perdre !

Nous sommes entre-temps

entre hier

et demain

entre ce qui fut

et ce qui peut ne pas advenir

mi-mot

mi-souffle

à mi-geste de notre main

Dacos: urodzony Belg, grafik z powołania

Rzadko, bardzo rzadko spotykani są graficy tak całkowicie oddani swojej sztuce. Tacy, którzy traktują rytowanie jako dziedzinę samą w sobie skończoną, tak jak malarstwo czy rzeźbiarstwo. Tacy, którzy nie poświęcają się swemu zajęciu okazjonalnie lub przypadkiem. Dacos jest jednym z nich. Jego wyłączne zaangażowanie w tę technikę, szczególnie wymagającą, służy obronie i promowaniu grafiki, zwłaszcza pochodzącej ze szkoły z Liège. Jego energia w tym względzie jest niewyczerpana i... zaraźliwa. Mimo istniejących różnic, rozbieżności, jego dzieło jest kontynuacją dzieła Jeana Donnay i Georges’a Comhaire, jego poprzedników.

Ale Dacos to także dzieło mocne, wrażliwe, oddziałujące swą wirtuozerią techniki i niezmordowaną ciekawością. To także emocje odkrywanych krajobrazów, poezja spojrzeń i ciał, zderzenie niezwykłych, zaskakujących tematów, kontrasty czerni z niuansami półbarw.

Régine Rémon

Rares, très rares sont les graveurs à part entière. Ceux-là qui considèrent la gravure comme une discipline complète, au même titre que la peinture ou la sculpture, ceux-là qui ne gravent pas occasionnellement ou par accident. Dacos est de ceux-là. Son engagement exclusif à cette technique particulièrement exigeante s’enrichit d’un investissement peu ordinaire dans la défense et la promotion de la gravure, plus particulièrement de la gravure de l’école liégeoise. Chez lui, cette énergie est intarissable et... contagieuse. Malgré leurs divergences, il prolonge ainsi le travail de Jean Donnay et Georges Comhaire, ses prédécesseurs.

Mais Dacos, c’est aussi une œuvre forte et sensible, jouant d’une grande virtuosité technique et d’une inlassable curiosité. C’est encore l’émotion des paysages dévoilés, la poésie des regards et des corps, l’impact des thèmes insolites, les contrastes des noirs profonds et les nuances des demi-teintes.

Régine Rémon
Conservatrice du Cabinet des Estampes et des Dessins

Sklepik Dacos

Przyjaciel kwasu, przetwarza miedź, kamień, ziemię. Dacos, murarz, nie buduje, on rozkłada, burzy, redukuje, przeżuwa, niszczy. Jak piekarz, który nie pozwała swemu ciastu wyrosnąć.

W gruncie rzeczy Dacos jest ucinaczem głów. Chociaż taki zawód nie figuruje w żadnym spisie, dobrze definiuje jego rzemiosło. Artysta redukuje powoli, tak jakby chciał przebyć Atlantyk, powierzając powodzenie przedsięwzięcia przypadkowi. Prędkość jest nieważna, a jego narzędzia są powolne. Liczne narzędzia. Jak jego kreski, linie, wyżłobienia, jak prowadnice i opiłki. Narzędzia wkłada w słoje, kieszenie, szuflady. Dacos bez narzędzi jest człowiekiem nagim; to dlatego posiada więcej kieszeni niż włóczęga. Więcej niż spadochroniarz czy kangur. Dacos potrzebuje narzędzi, by pozostać robotnikiem o spracowanych dłoniach.

Narzędziami tymi posługuje się, by obdzierać, rozczłonkowywać, ćwiartować. Jak rzeźnik. Ma także swoje prasy, suszarnie, wanny kwasowe. Z ich pomocą ściska płótno, materiał, płyty, z troską kata zajętego wymyślaniem nowych połączeń tuszu z papierem.

Jak u drukarza, narzędzia mogą zamazać tuszem. Ostrożność jest więc niezbędna, dlatego trzeba dobrze się zastanowić zanim ktoś zmierzy się z nimi, będąc amatorem.
A potem wypróbować własne zadrapania.

Marin Dacos

La Boutique Dacos

L’ami de l’acide ronge le cuivre, la pierre, la terre. Dacos le maçon ne consolide pas, il désolide, il lamine, réduit, mâchonne, mâchouille, ratatine. Comme un boulanger qui ne ferait pas lever sa pâte, mais la réduirait.

Comme chez l’imprimeur, les outils ici détiennent leur potentiel de jaillissement d’encre. La précaution est donc de rigueur, car il faut hésiter avant de s’y essayer en amateur. Puis tenter sa propre rayure.

Marin Dacos

Dacos, grafik i humanista

Zagłębiony w bycie, w swoich refleksyjnych myślach Przeobraża przyszłość (to co ma nadejść) w trwałe stawanie się: każda wolność pozostaje niepewna, do momentu gdy człowiek nie ogłosi myśli wykalkulowanej na korzyść myśli egzystencjalnej. Grafik, rzemieślnik bytu, nacina, wydobywa, rozdziera, ogłasza: przekracza płaskość miedzi, by dotrzeć do światła człowieka. Zakłada swe obozowiska w pobliżu tego, co poza nawiasem. Tego co błąka się gdzieś. Na skraju ostatniego krzyku, zduszonego słowa.

Kiedyś, grafiki Dacos będą świadczyć za prostotą i Historią: żadnego kompromisu, żadnego poplecznictwa, żadnego kadrowania pustki. Obrazy. Grafiki. Odczytuję w nich obecność człowieka, kiełkowanie braterstwa: siłę rąk, które przemawiają w imieniu tylu rąk...

Au delà du temps, les gravures de Dacos témoigneront pour le simple et pour l’Histoire : nulle compromission, nul recel, nul cadrage du vide. Des images. Des gravures. J’y lis la présence de l’homme, une germination fraternelle : la violence des mains qui parlent au nom de tant de mains...